Divan edebiyatını halk anlıyor muydu

Sevan Nişanyan, Divan edebiyatının Osmanlı'da son derece elit, iyi eğitimli bir yönetici zümrenin, halktan kopuk ve anlaşılmaması için özel olarak oluşturulmuş bir edebiyat olduğunu anlatıyor. Bu edebiyat, Fatih Sultan Mehmet döneminden itibaren oluşan emperyal sınıfın, Arapça ve Farsça'yı mükemmel bilerek kendini halktan ayırma ihtiyacından doğmuştur. Yazı dili, Türkçe, Arapça ve Farsça'nın sentezi olan 'üç dilin harmanı' (elsine-i selase) niteliğindedir ve 19. yüzyıla kadar bu dile Türkçe denmemiştir. Sokakta konuşulan sade Türkçe ise yazı dili olarak görülmemiştir. Fuzûlî'nin, şiir yazmak için sadece hissin yetmeyip derin ve zengin bir ilim gerektiğini vurgulayan sözleri bu anlayışı özetler.