Osmanlı'nın dört gelenekli melez kimliği ve Sovyet tipi merkezi rejimi

Sevan Nişanyan, Osmanlı İmparatorluğu'nun melez bir yapı üzerine kurulduğunu, Bizans, İslam, İran ve eski Türk geleneklerinin bir sentezi olduğunu anlatıyor. Osmanlı padişahlarının sultan, padişah, kayser ve tarkan unvanlarını taşıyarak çökmüş bu dört büyük geleneğin mirasını yeniden inşa etme iddiasında bulunduklarını belirtiyor. İmparatorluğun en ayırt edici özelliğinin tarımsal üretimi tamamen merkezi kontrol altına alması olduğunu, şehirler ve ticaret dışında toprak mülkiyeti ve üretimin devlet tarafından yönetildiğini vurguluyor. Bu merkeziyetçi rejimi Sovyetler Birliği'nin kolhoz sistemine benzetiyor. Asıl imparatorluk çekirdeğini Balkanlar, Batı ve Orta Anadolu (Fırat'a kadar) olarak tanımlarken; Kafkaslar, Ermenistan, Kürdistan ve Arabistan gibi bölgeleri ikincil, sömürge benzeri yapılar olarak değerlendiriyor. Bu çekirdek bölgede son derece katı bir serflik veya kölelik rejimi kurulduğunu ifade ediyor.