Mimari kentsel doku nasıl korunur?

Sevan Nişanyan, tarihi yarımadadaki mimari çeşitliliğin korunması konusunda karamsar. Yıllarca savunduğu koruma anlayışının, mekânları pamuklara sarıp müzeleştirmek değil, ruhunu yakalayarak yeniden üretmek olduğunu belirtiyor. Şirince'de yapmaya çalıştığı şey buydu. Ancak bu teorik doğrunun pratikte imkânsız olduğu kanısına varmış; çünkü yeniden üretim, aynı duyarlılığa sahip çok sayıda insanın bir araya gelmesini gerektiriyor ve bu günümüz dünyasında, özellikle Türkiye'de mümkün değil. Avrupa'daki başarılı restorasyon örneklerinin (Midilli, Fransa, İtalya) ise sadece turizme hizmet ettiğini, insanların aslında böyle güzel yerlerde yaşamak istemediğini söylüyor. Safranbolu'da konakları onaran birinin bile apartmanda oturmasını örnek gösteriyor. Bu durumu, içinde yaşanmayan, sadece turistik bir gösteri ve vitrin dekorasyonu olarak niteliyor. Yunan adalarındaki son krizin, bu güzelliklerin tamamen turizme endeksli olduğunu ve turist gelmeyince çökeceğini gösterdiğini belirtiyor. Sonuç olarak mimari restorasyonun bugün 'turistik bir gimmick' olduğunu ve bunların çok kötü gerçekler olduğunu ifade ediyor.