Sanatçı ve Akademisyen Arasındaki Kalite Farkı

Sevan Nişanyan, günümüz akademisinin bürokrasiye teslim olmuş, ahlaki pusulasını kaybetmiş, zorbalık ve cehalet kurumuna dönüşmüş olduğunu; bu nedenle ister Türkiye'de ister Batı'da olsun, iyi tarih yazımının bu kurumlardan çıkmasının imkânsız olduğunu savunuyor. Kendi yolunu seçtiğini belirtiyor: akademik kurumlardan uzak durmak, bağımsız gelir kaynakları (örneğin otelcilik) edinmek ve tarihçiliği bir hobi olarak, beğenilme ya da maaş kaygısı olmaksızın yapmak. Bu yaklaşımın, kendi durumunda hem hacim hem içerik kalitesi açısından iyi sonuç verdiğini düşünüyor; üniversiteye bağlı kalsaydı aynı kaliteye ulaşamayacağını vurguluyor. Ayrıca, geçmişte üniversite kütüphanesine erişimin önemli olduğunu, ancak bugün internet sayesinde dünyanın tüm yazılı kaynaklarına bir köyden bile erişebildiğini, bunun tarih araştırmacılığını mümkün kıldığını belirtiyor. İkinci olarak, sanatçının kalitesinin hemen belli olduğunu, akademide ise bürokratik kabuğun kaliteyi gölgelediğini ifade ediyor. Aklın objektif ve takdir edilebilir olduğunu, belki de bunu söyleyebilecek son kuşak olduklarını, gelecekte bu imkânın kalıp kalmayacağını bilmediğini ekliyor.