Pirzola anıları

Sevan Nişanyan, Türkiye'de bir çocuğa karne hediyesi olarak pirzola alınmasından hareketle, cezaevinde tanıştığı genç bir mahkûmun hikâyesini anlatıyor. Hayatında hiç pirzola görmemiş, ne olduğunu bilmeden sadece adını duyup çok sevdiğini söyleyen bu çocuk, kimsesiz büyümüş, 18'inde bir cinayet işlemiş ve yıllardır tek kişilik hücrede tutuluyor. Nişanyan, böyle insanlarla karşılaşmanın dünyaya bakışını değiştirdiğini, korunaklı bir hayat sürenlerin kaygı ve değer yargılarının insana boş gelmeye başladığını belirtiyor. Kendisi sınıf ayrımının "pirzola yiyen" tarafında yer alsa da, hayatın öteki yanındaki insanlarla yakınlaşmaya, dillerini öğrenmeye çabaladığını, ancak insanın kendi kabuğundan tamamen çıkamayacağını vurguluyor. Dinleyicilerin bazı sözlerini "sırf ters olsun diye" söylediğini düşündüğü durumların temelinde, dünyanın pek çok yerinde çok çeşitli toplumsal ve doğal çevrelerde bulunma deneyiminin yattığını kişisel bir not olarak paylaşıyor.