Nasturiler ve Keldanilerin Tarihsel Kimliği

Sevan Nişanyan, bu konuşmasında iki ayrı konuya değiniyor. İlk olarak yabancı dil öğreniminin ve özellikle İngilizce okumanın önemi üzerinde duruyor. Bireyin Türkçeyi ne kadar akıcı okuyorsa İngilizceyi de aynı akıcılıkta okumayı hedeflemesi gerektiğini; bu yetkinliği çocuklara öğretmenin, onları belirli ideolojilere hapsolmaktan kurtarıp "adam" edecek asıl kültürlenme biçimi olduğunu vurguluyor. Konuşmanın devamında ise Süryaniler ve özellikle Nasturiler üzerine derin bir tarihsel ve etnografik bilgilendirme yapıyor. Nasturilerin Hakkari ve Şırnak (Beytüşşebap, Uludere) bölgesinde 20. yüzyıl başına kadar nüfusun önemli bir kısmını oluşturduğunu, ancak 1924 sonrası Türkiye’den tamamen temizlendiklerini belirtiyor. Bu topluluğun Aramice’nin yukarı lehçelerini konuştuğunu ve bu dilde eğitim yaptıklarını; gündelik yaşamda ise Kürtçeyi kullandıklarını, kilise dili olarak Süryaniceyi sürdürdüklerini aktarıyor. Hakkari’deki Nasturi aşiretlerinin bazılarının Kürt aşiretlerine tabi olmadan kendi bağımsız aşiret yapılarını (Tiyari ve Tkhuma) koruduğunu, Kürtlerle iç içe yaşasalar da kendilerini hiçbir zaman Kürt olarak görmediklerini, kimliklerini Hıristiyanlık üzerinden tanımladıklarını ifade ediyor. Ayrıca Nasturiler ile Keldaniler arasındaki ayrıma da değiniyor: 17. yüzyılda Musul, Siirt ve Nusaybin gibi şehirlerde yaşayanların Katolikliği kabul edip Papa’dan yardım isteyerek Keldani Kilisesi’ni oluşturduğunu, dağdaki Nasturilerden ayrıldıklarını; Nasturilerin daha çok dağlı, Keldanilerin ise şehirli bir kültüre sahip olduğunu anlatıyor. Son olarak bir takipçi yorumuna atıfla, "gecenin sözü açılmayan insan içten pazarlıklıdır" sözünü doğru bir tespit olarak değerlendiriyor.