Peygamberlik fenomeni ve Oregon'daki tarikat vakası

Sevan Nişanyan, bir kişinin 'Ben peygamberim' iddiasını inceliyor. Birebir propagandanın işe yaramayacağını; gerçek peygamberlik iddiasının sahneleme, takipçiler ve mesafe gerektirdiğini belirtiyor. İnsanlar sıradan birini yakından tanıyınca zaaflarını görüp inanmaz; perde arkası, televizyon ekranı gibi aracılar olmadan peygamberlik iddiası tutmaz. Osho örneğinde olduğu gibi, insanlara hayat boşluğunu unutturup coşku vermek etkileyici ama geçicidir. Bu 'sarhoşluğun' ardından uyanış başladığında iki yol vardır: 1) Lider çekip gider, takipçiler kötü olur. 2) Lider, enerjiyi kurumsal bir güce dönüştürmek için teşkilat kurar; kurallar, zekat, dışlama gibi mekanizmalarla uyanışı engellemeye çalışır. Osho, Amerikan devletinin baskısıyla örgütü dağıtılınca ikinci yolu bırakıp Hindistan'a dönmüş ve takipçilerini yüzüstü bırakmıştır. Nişanyan, bu ikilemi peygamberliğin temel açmazı olarak sunar.