Rus müziği, İngiliz müziği

Sevan Nişanyan, İngiliz müziğinin 18. yüzyıl ortalarından sonra yaşadığı çöküşün kendisi için büyük bir muamma olduğunu söylüyor. Her alanda yaratıcı ve üretken bir millet olan İngilizlerin, Henry Purcell'den (1695'te öldü) sonra klasik müzikte tam bir çöl yaşadığını, 19. yüzyıl sonu ve 20. yüzyıl başında çıkan birkaç ismin (Vaughan Williams, Elgar gibi) ise beş para etmez olduğunu belirtiyor. Buna karşılık, Batı müziği geleneğine tamamen yabancı olan Rusya'nın bu müziği "yapıştırma" bir kültür olarak benimseyip birinci sınıf, hatta kilit önemde besteciler yetiştirmesini şaşkınlıkla karşılıyor. Özellikle keşfedince tadına doyulamayacak kadar güzel bir müzik yaratan Rusların aksine, İngiltere'nin 17. yüzyılda Purcell gibi devler çıkarmışken, sonradan zenginleşip demokrasiyi yerleştirip şahane şiir, mimari ve resim üretirken neden müzikte sıfır kaldığını anlayamadığını ifade ediyor. Sohbetin sonunda ise izleyicilerden gelen "Türkler Ortodoks olsaydı nasıl olurdu?" sorusuna verilen esprili "Bizim köyün biri ihtiyacını bekliyorum, çay demlendi hazırız" yorumunu komik buluyor.