Çocuklara İsim Verme Hakkı Tartışması

Sevan Nişanyan, çocuklara isim verme özgürlüğünü sorguluyor. Fransa'da 1990'lara kadar Katolik aziz takvimindeki isimlerin zorunlu olduğunu, bu geleneğin toplumda ortaklık ve eşitlik duygusu yarattığını, isim günü kutlamalarıyla pratik bir bağ kurduğunu anlatıyor. Serbestleşmeyle birlikte isimlerin sınıf damgası taşımaya başladığını, ebeveynin ait olduğu zümreyi ele verdiğini belirtiyor. Türkiye'de 2006-2008 sonrası benzer bir yasa değişikliğiyle isim vermenin serbest bırakıldığını, bunun toplumsal homojenliği, kültürel sürekliliği ve eşitlik duygusunu yok ettiğini, kuşaklar arası bağı kopardığını ve insan ruhunu ucuzlattığını savunuyor. Nişanyan'a göre, sabit isim repertuarı toplumu sembolik düzeyde bir arada tutan törelerden biriydi.