Aptallara ne yapmalı

Sevan Nişanyan, insanların büyük çoğunluğunun basit mantıksal çıkarımlar yapmaktan aciz olmasını hayatındaki en büyük trajedi olarak tanımlıyor. Bu durumu, insanlarda adeta doğuştan gelen bir 'mantık organı' eksikliğine benzetiyor. Aptallığın temelinde tembellik, ikiyüzlülük ve gerçeklerle yüzleşme cesaretsizliğinin yattığını düşünüyor. Kendisinin de aptal insanlara karşı yoğun bir öfke, hatta şiddet uygulama isteği duyduğunu itiraf ediyor. Bu durumla başa çıkmanın tek yolunun, bu yükle yaşamayı öğrenmek ve eser vermek olduğunu söylüyor. Geride bırakılan eserin, uzaktan 'kafası çalışan' insanlara bir ışık gibi ulaşacağını ve hayattaki en büyük lüksün, az sayıda da olsa rasyonel tartışma yapabileceği dostlar bulmak olduğunu vurguluyor.