Arapça ve Farsça

Sevan Nişanyan, üniversite ikinci sınıfta başladığı Arapça eğitimiyle bu dile hayranlık duyduğunu, gramer ve kelime hazinesi zenginliği açısından dünyada eşi benzeri olmayan bir dil olduğuna kanaat getirdiğini ve bu fikrini hiç değiştirmediğini ifade ediyor. Türkiye'de lise üstü eğitim almak isteyen herkesin, Türkçenin yapısını kavramak ve kültürel arka planı çözmek için en az bir yıl Arapça öğrenmesinin şart olduğunu düşünüyor. Farsçanın ise zengin bir şiir geleneğine, zarif bir edebi yapıya ve güçlü bir imge dünyasına sahip olduğunu; ancak Arapçanın akılcı ve matematiksel zekâsıyla Farsçanın şiirsel ruhunun birbirinden tamamen farklı iki uzmanlık alanı olduğunu belirtiyor. Osmanlı'da 19. yüzyıl ortalarına kadar Türkçenin sokak ve çarşı dili olarak görülüp yüksek edebiyat, bilim ve sanat için Arapça ile Farsçanın şart koşulduğu elitist anlayışın hâkim olduğunu aktarıyor. 1850'lerden itibaren ise Türkçe iskelet üzerine Arapça ve Farsçanın kelime hazinesini ekleyerek gazete, eğitim ve hukuk dili olabilecek yeni bir Osmanlıca sentezi yaratma çabasına girişildiğini, 70-80 yıllık uğraşın ardından bu dil oturmaya başlamışken Osmanlı'nın yıkılmasıyla bu birikimin kenara itildiğini ve Cumhuriyet döneminde sıfırdan yeni bir yazı dili oluşturma sürecine girildiğini anlatıyor. Konuşmanın sonunda teknik bir aksaklık yaşandığını belirten ifadeler yer alıyor.