Osmanlı'da Etnik Homojenlik Politikasının Olgunlaşması

Sevan Nişanyan, Türkiye'de muhafazakâr seçmenin oy verme davranışına dair yaygın açıklamaları (cahillik, sadakat, muhafazakârlık) reddediyor. Halkın din adamlarına ve mollalara karşı esasında kuşkucu olduğunu, çıkarları gerektiğinde bağlılıklarını kolayca değiştirebileceğini söylüyor. Bu tür argümanları ileri sürenlerin asıl cehaleti yansıttığını, Türkiye'de eğitim sisteminin bir aptallaştırma mekanizması olduğunu ve okumuş kesimlerin çoğunun cahil kaldığını belirtiyor. Asıl meseleyi ise uzun soluklu bir gerçeklik olarak sunuyor: 1960'tan bugüne sağ partilerin yüksek oy almasının nedeni, karşılarında Cumhuriyet Halk Partisi'nin bulunması ve halkın hiçbir dönemde CHP'ye oy vermemiş olması. Denenen yumuşama taktiklerinin, başörtülü kadınlarla poz vermelerin ya da protokol imzalarının sonucu değiştirmeyeceğini vurguluyor. Bu seçmen davranışının tek parti dönemi zulmüne bağlanamayacağını, tarihin her döneminde zulüm olduğunu; İnönü'ye tepki bulunsa da Atatürk'e dair bir tepkinin olmadığını ekliyor. Nişanyan, muhalefetin bu tarihsel reddi kabullenip sebeplerine odaklanması gerektiğini savunuyor.