Refik Halit ve Refi Cevat üslubu

Sevan Nişanyan, Refik Halit Karay’ı 20. yüzyılın ilk yarısının en özgün, gözlemci ve dürüst yazarı olarak tanımlıyor. Türk edebiyatına Anadolu’yu ve taşrayı ilk kez sokan, “Memleket Hikâyeleri”yle çığır açan kişi olduğunu belirtiyor. Liberal, özgürlükçü ve modern bir çizgideki siyasi yazılarına karşın İttihatçı düşmanlığı nedeniyle Millî Mücadele’ye şiddetle karşı çıktığını, bu yüzden yıllarca Suriye’de sürgün yaşadığını anlatıyor. Atatürk’ün son yıllarında affedilip dönmesine izin verildiğini, ancak bir daha siyaset konuşmama şartıyla hafif polisiye ve aşk romanları yazdığını söylüyor. Türkçesini çok lezzetli bulduğunu, ironisinin güçlü olduğunu ekliyor. Cevat Ulunay için de benzer bir muhalif geçmişten söz ediyor: O da Millî Mücadele’ye karşı çıkmış, sürgün edilmiş, döndükten sonra ise son derece muhafazakâr, düzene biat eden bir yazar olmuş. Nişanyan, gençliğinde Ulunay’ın Milliyet’teki köşe yazılarını nefretle okuduğunu, şimdi belki biraz daha yumuşak bakabileceğini ama otoriteye papaganlık eden bu üslubu hâlâ sevmediğini ifade ediyor.