İnsan Türü Olarak Yeni Kavramlar ve Küresel Yönetim Eleştirisi

Sevan Nişanyan, insan türünü tabiatla etkileşim içinde bir özne olarak değerlendirirken, büyük küresel değişimlerin geleneksel coğrafi ve siyasi kavramları (Batı, Afrika, Çin vb.) geçersiz kıldığını ve insanlığın yeni kavramlara ihtiyaç duyduğunu belirtiyor. Ancak kendi kuşağının bu yeni kavramları üretme kapasitesine sahip olmadığını düşünüyor. Üretimin sınırsızlaşması yerine, mevcut üretim kapasitesinin insan ihtiyaçlarını karşılamaya yeterli olduğunu; aşırı tüketim talebinin ise mevcut sosyal organizasyon tarafından yapay olarak üretildiğini, daha makul bir düzenle bu tüketimin azalabileceğini savunuyor. Doğal kaynakların sınırlı olmasına karşın insan zekâsının bu sorunu aşabileceğine inanıyor. Günümüzde tartışılan konuları anakronik ve kendi kuşağının meseleleri olarak gören Nişanyan, temel sıkıntının üretim araçlarını kontrol eden yaşlı neslin uzun süreli hâkimiyeti olduğunu vurguluyor. Soğuk Savaş gibi kavramların genç nesilde aynı karşılığı bulmadığını örnekliyor. Son olarak, 1945 sonrası dönemde bir ütopya olarak sunulan tek bir insanlık yönetimi fikrinin, sınırsız gücün insanı ahlaksızlaştırması ve kaçınılmaz bir diktatörlüğe yol açması nedeniyle son derece yanlış olduğunu; bu yüzden, eski araçlarla bile olsa dünyanın kaderine tek bir kolektif varlığın hükmetmesine izin verilmemesi gerektiğini ifade ediyor.