Türkiye'de Arapça İsimler ve Kültürel Kimlik Tartışması

Sevan Nişanyan bu konuşmada, önce Çin ekonomisinin dinamizmi ve ABD'nin dünya polisliği rolünün işlevsizleşmesi gibi küresel konulara kısaca değiniyor. Asıl ağırlığı ise Türkiye'deki 'Arap seviciliği' tartışmasına ayırıyor. Türkiye'de en yaygın 33 ismin neredeyse tamamının Arapça kökenli olduğunu (Mehmet, Ayşe, Ali, Fatma vb.) ve toplumun %70-80'inin bu isimleri taşıdığını vurguluyor. Çocuğa isim vermenin bir toplumun en derin kültürel davranışı olduğunu belirterek, İslam'ın esasen bir 'Arap milli ideolojisi' olduğunu ve Türk kültürünün bu gerçeği kabullenmek istemediğini söylüyor. Tanzimat sonrası Batıcı elitlerin inşa etmeye çalıştığı yapay kimliği eleştiriyor. Klasik Arapça isimlerin sevgi, sadakat gibi yüce insani değerleri ifade ettiğini, buna karşın 1930'larda uydurulan 'Yeni Türk adlarının' (Işık, Kılıç, Mızrak vb.) Nazi ideolojisini andıran, ırkçı ve cinsiyetçi bir çirkinlik taşıdığını iddia ediyor. Osmanlı dönemindeki Dursun, Yeter gibi mütevazı Türkçe isimlerin ise daha insani olduğunu, Cumhuriyet'le birlikte kültürün feci bir tıkanma yaşadığını ifade ediyor.