Türk Kimliğinin Devlet Temelli ve Pragmatik Yapısı

Sevan Nişanyan, felsefe ve bilim dili olarak Türkçenin konumunu sorgulayarak başlıyor. Türklük iddiasının, kimlik sıkıntısından kaynaklanan ve dünyayı Türkleştirme tahayyülüne varan bir yaklaşım olduğunu belirtiyor. Türk kimliğini, ırk veya soy temelinde değil, 'kendini Türk sayma' üzerinden tanımlıyor. Asıl vurgu ise Türk kimliğinin özgünlüğünde: Bu kimlik, tarihte her zaman bir devlet organizasyonuyla var olmuş, bu yönüyle Yunan, Alman gibi kimliklerden ayrılıyor. Altıncı yüzyılda Köktürklerle ortaya çıkan bu siyasi ve pragmatik yapı; Budizm, Hristiyanlık, Yahudilik ve İslam gibi farklı dinleri denemiş, sekiz-dokuz kez alfabe değiştirmiş bir topluluğu ifade ediyor. Türk kimliğini bir arada tutan asıl unsurun din, ideoloji veya ırk değil, bizatihi devlet olduğu belirtiliyor. Dilin bu kimlikteki yeri ise konuşma dilinden yazı diline geçiş bağlamında ele alınıyor; Türkçenin konuşma dili olarak köklü bir geçmişi varken, yazı dili olarak kullanımının daha yakın tarihli olduğu vurgulanıyor. Bu yönleriyle Türk kimliği, dünyada eşine az rastlanır, incelenmeye değer bir olgu olarak sunuluyor.