Kapadokyalı kilise babaları Vasil Gregor ve diğer Gregor

Sevan Nişanyan, Kapadokyalı Babalar olarak bilinen üç azizi tanıtıyor: Kayserili Vasil (Basileios), Nazianzuslu Gregorios ve Nissalı Gregorios. Bu kişiler 4. yüzyılda yaşamış, Anadolulu aristokrat ailelerden gelmiş ve çok iyi eğitim almışlardır. Hristiyanlığın bir alt tabaka isyan hareketinden, derin entelektüel temellere sahip bir dine dönüşmesinde temel taşları olmuşlardır. 325 yılındaki İznik Konsili ile Hristiyanlığın bir doktrin ve teşkilat olarak tanımlanmasının ardından ortaya çıkmışlardır. Nişanyan, özellikle Mısır'dan başlayıp tüm Hristiyan alemine yayılan kontrolsüz münzevilik (dervişlik) hareketine değinir. Bu hareketin toplumsal düzeni tehdit etmesi üzerine, Kayserili Aziz Vasil'in en büyük mirası, Doğu kiliselerinde hâlâ geçerli olan manastır nizamnamesini oluşturmak olmuştur. 'Yalnızlar evi' anlamına gelen manastır kavramındaki çelişkiye dikkat çeken Nişanyan, Aziz Vasil'in münzevileri bir cemaat çatısı altında toplayarak, ortak yemekhane, başlarında bir papaz bulunması gibi kurallarla bu akımı kurumsallaştırdığını ve böylece manastır geleneğinin kurucusu sayıldığını belirtir.