İstanbul Hükümetinin Meşruiyeti ve Osmanlı'nın Çöküşü

Sevan Nişanyan, soruyu tam anlamadığını belirterek Osmanlı yönetiminin geleneksel yapısının 1908-1909'da sona erdiğini anlatıyor. II. Abdülhamid'in 33 yıllık saltanatını ülkeyi donduran bir tıkaç olarak nitelendiriyor; 1908'de başa geçen İttihat ve Terakki kadrolarının genç, kurumlara ve padişahlığa saygısız olduğunu, Sultan Reşat'ın ise tamamen etkisiz bir figür olduğunu vurguluyor. İmparatorluğun askeri yenilgilerle paramparça olduğunu, sadece Türk nüfusun yoğun olduğu bölgelerle Kürt nüfusun olduğu yerlerin bir kısmının kaldığını, padişahlık makamının itibarını tamamen yitirdiğini söylüyor. Aynı dönemde Rus çarlığı, Avusturya-Macaristan, Almanya ve İran hanedanlarının da çöktüğüne dikkat çekerek Türkiye'nin dünyadan kopuk olmadığını, bu gelişmeleri yakından izlediğini ve birçok kişinin bu olaylara katıldığını, özellikle Türkiye ile İran arasında o tarihte bugünkünden daha yoğun bir alışveriş olduğunu ifade ediyor.