Braudel'in Akdeniz'i Bir Bütün Olarak Tarihi ve Espriyle Detay Kullanımı

Sevan Nişanyan ve diğer konuşmacı, tarih yazıcılığının zaman içindeki dönüşümünü ele alıyor. Tarihçiliğin devlet anlatısını terk ederek toplumsal ve ekonomik yapıları, sosyolojiyi keşfetmesinin 19. yüzyılda büyük heyecan yarattığını ancak bu yaklaşımın giderek detaylara boğulduğunu ve 'Sicilyalı köylüler ne yiyordu' noktasına gelince anlatacak konusunun kalmayıp 1950'lerde sıkıcı bir uzmanlık alanına dönüştüğünü belirtiyorlar. Bu noktada Fernand Braudel'in 'II. Philip Çağında Akdeniz' eseri bir kırılma olarak tanımlanıyor. Braudel'in, Akdeniz gibi çok parçalı bir coğrafyanın tek bir bütün olarak tutarlılığının hikayesini anlatma becerisinin, onu 20. yüzyılın en iyi tarih kitaplarından birinin yazarı yaptığı vurgulanıyor. Nişanyan, Braudel'in salt veri sıralamak yerine, örneğin bir peynir tüccarının günlüğünü kullanarak espri ve ironi yapabilen, komik bir tarihçi olduğunun altını çiziyor.