SSCB başlangıçta demokrasi miydi ve neden bozuldu

Sevan Nişanyan, SSCB'nin ilk yıllarında Batı demokrasilerine benzer bir kuvvetler ayrılığından söz edilemeyeceğini, aksine tam bir kaos ve çoklu otorite merkezleri durumu yaşandığını belirtiyor. 1917 Şubat-Mart Devrimi'nin örgütsüz, kendiliğinden patlak veren bir halk ayaklanması olduğunu ve devlet otoritesini tamamen çökerttiğini anlatıyor. Tarihteki büyük devrimlerin hep böyle öngörülemez ve plansız olduğunu, çünkü örgütlü bir hareketin polis tarafından kolayca bastırılabileceğini söylüyor. Ekim-Kasım aylarında Lenin ve çok küçük kadrosunun yaptığı şeyin ise bir halk devrimi değil, kaos ortamındaki bu otorite boşluğunu doldurmak için yapılmış bir darbe (karşı devrim) olduğunu vurguluyor. Darbenin ardından otoriteyi yeniden tesis etmek için büyük şiddet kullanmanın kaçınılmaz hale geldiğini, insanların ancak korkutularak ve binlercesi kurşuna dizilerek boyun eğdirilebildiğini ifade ediyor. Bu şiddet sarmalının zamanla terör rejimine, oradan da 'onlar beni asmadan ben onları asayım' mantığıyla diktatörlüğe dönüştüğünü ve devlet çöküşüyle sonuçlanan her devrim hareketinin uzun bir diktatörlük dönemiyle sonuçlanmasının kaçınılmaz olduğunu savunuyor.