Müziğin Barış Aracı Olmaması ve Gücün Belirleyiciliği

Sevan Nişanyan, müziğin barış için etkili bir araç olmadığını tarihten örneklerle anlatıyor: Türkler ve Ermeniler, Kürtler aynı türküleri dinlemelerine rağmen birbirlerini boğazladı; Ruslar ve Ukraynalılar Amerikan popu dinliyor ama savaşıyor; İkinci Dünya Savaşı'nda Almanlar ve Amerikalılar aynı şarkıyı (Lili Marleen) dinleyip yine birbirlerini öldürdü. Ardından Anadolu'nun doğusundaki çok etnikli yapıya değiniyor. Halk müziğinin halk tarafından değil, profesyonel gezici ozanlar tarafından yaratıldığını, bu ozanların aynı ezgiyi gittikleri köye göre Ermenice, Türkçe ya da Kürtçe söylediklerini belirtiyor. 'Dünyada gücü olan konuşur, halkın konuşup konuşmaması fark etmez' diyerek asıl belirleyici olanın güç olduğunu vurguluyor.