Yeni Türkçenin yapaylığı ve Neo-Osmanlıca ile karşılaştırma

Sevan Nişanyan, yeni Türkçe yazı dilinin yapay bir dil olup olmadığını sorguluyor. 1930'lardan önce var olmayan, halk dilinde bulunmayan ve sonradan türetilen binlerce kelimenin (örneğin önerge, sömürge, evren) doğal olmadığını, bu dilin Osmanlıca veya Batı dillerinden alınan terimlere karşılık üretme ihtiyacıyla aynı kadrolar tarafından benzer süreçlerle oluşturulduğunu belirtiyor. Sözcüklerin Fransızca veya Osmanlıca karşılıklarını hatırlatma amacı taşıdığını (örneğin ilke-prensip, imge-hayal), bu nedenle çeviri tadı verdiğini savunuyor. Yeni Türkçenin Osmanlıcadan daha az yapay olmadığını, halka yakınlık iddiasına rağmen elitlerin halka hitap ederken Öztürkçe değil, Osmanlıca dozu yüksek bir dil kullandığını ve sınıfsal tabanın değişmediğini vurguluyor.