100 milyon dolarınız olsaydı nasıl harcardınız ? Ya da 10-20 yıl önceki haliniz nasıl harcardı?

Sevan Nişanyan, 100 milyon doları olsa nasıl harcayacağını anlatırken esas meselenin almak değil vermek olduğunu vurguluyor. Pahalı eşyalar, büyük tatiller ya da lüks evler gibi tüketime yönelik harcamaların insanı küçülten, fakirleştiren ve çaresizlikten yapılan şeyler olduğunu söylüyor. Asıl anlamlı ve insanı büyüten harcamanın, insanlara aş ve iş vermek; onların hayatına dokunacak, onları kalkındıracak ve ufuklarını genişletecek teşkilatlar, mekanizmalar kurmak olduğunu belirtiyor. Bu süreçte yakınlarına, eşine dostuna yönetim mevkileri açıp "al evladım şu beyliği de sen yönet" diyebilmenin de değerine değiniyor. Kurulacak büyük işletmelerin ve dünya çapında organizasyonların mutluluk getireceğini söylerken, madalyonun öbür yüzüne de dikkat çekiyor: vericiliğin aynı zamanda bir tür egemenlik, patronluk ve ağalık pozisyonu getirdiğini, bunun da zevkli bir duygu olduğunu ifade ediyor. Mütevazı bir hayatın yeterli olduğunu, asıl güzel olanın kasanın başına geçip insanlara tomar tomar para dağıtmak olduğunu ekliyor.