Sevr Antlaşması Sınırları ve Yaygın Yanılgılar

Sevan Nişanyan, Sevr Antlaşması'nın sınırları ve şartlarını detaylandırarak yaygın yanlış anlamaları düzeltiyor. Antlaşmanın 1878 Rusya-Osmanlı sınırını esas aldığını, Kars, Ardahan ve Batum'un dışarıda kaldığını ancak 1920'de bu bölgelerin zaten fiilen Türk kontrolünde olduğunu belirtiyor. Ermenistan sınırının ABD Başkanı Wilson'ın hakemliğine bırakıldığını, Kürdistan'ın ise ancak belirli şartlar ve Milletler Cemiyeti onayıyla kurulabilecek bir ihtimal olduğunu vurguluyor. İzmir'in Yunanistan'a değil, 5 yıllık geçici bir Yunan idaresine verildiğini, Trakya sınırının bugünküne yakın olduğunu, asıl toprak kaybının Adana-Hatay-Antep-Mardin hattında bir şeridin Suriye'ye (Fransa'ya) bırakılması olduğunu anlatıyor. Nişanyan, Türkiye'yi Kastamonu ve Ankara'ya hapseden bir haritanın uydurma olduğunu, bunun Lozan'ı meşrulaştırmak için üretildiğini iddia ediyor. 'Sevr Haritası' olarak bilinen şeyin ise aslında batılı devletler arasında Türkiye'nin ekonomik nüfuz alanlarını paylaşan, egemenlik devri içermeyen bir protokol olduğunu söylüyor.