Üretmenin Zevki ve Çalışma İhtiyacı

Sevan Nişanyan, hapishanede sözlük çalışmasını 'iğne ile kuyu kazmak' olarak nitelendiriyor. Kendisini zorlu ve yoğun işlere iten temel duygunun, üretmekten aldığı derin zevk ve çalışma ihtiyacı olduğunu vurguluyor. Günde 14 saat çalışmaktan keyif aldığını, ne iş bulursa yaptığını ve bir şeyler üretmenin en büyük mutluluk kaynağı olduğunu belirtiyor. İnsanlara ufak da olsa fayda sağlamanın ayrı bir sevinç verdiğini ekliyor. Para konusuna ise pragmatik yaklaşıyor; trilyoner olmayı istemediğini, ancak paranın daha güzel projeler yapmak ve dünyada bir değişiklik yaratmak için gerekli olduğunu düşünüyor.