Soghomon Tehlirian ve Talat Paşa Suikasti

Sevan Nişanyan, Viyana'da tanıdığı, kendini anti-mimari olarak tanımlayan bir sanatçının toplu konut projelerindeki insancıl dönüşümlerini övgüyle anlatıyor. Bu mimarın, insanı ezmeyen, yaşama sevinci veren, detaylardaki cömertliğiyle öne çıkan çalışmalarının ekstra maliyet gerektirmediğini; yapılmamasının kötü niyet ve insanları köleleştirme amacı taşıdığını savunuyor. Sanatın temelinde işlevin ötesine geçip fazlasını verme 'cömertliğinin' yattığını, ancak 20. yüzyılda brutalist akımın bu değerleri yok ettiğini belirterek, insanlığın yeniden makul bir yere dönüp dönmeyeceğini sorguluyor. Konuşmanın sonunda Talat Paşa'nın ölüm yıldönümüne kısa bir atıfta bulunuyor.