İnsanın evrensel ahlakının biyolojik temelleri

Sevan Nişanyan, insan topluluklarını birbirinden ayıran töresel ahlak kurallarının ötesinde, tüm insanlarda ortak olan evrensel bir ahlaki zeminin bulunduğunu anlatıyor. İnsanların dini veya harici bir yol gösterici olmadan da 'domuzlar gibi yaşayacağı' fikrinin yanlış olduğunu vurguluyor. Bunun temelinde iki biyolojik ve toplumsal zorunluluk yatıyor. Birincisi, insan yavrusunun tüm memeliler arasında en uzun süre bakıma muhtaç olması; bu durum, ebeveynlerde çocuğu korumaya yönelik güçlü bir içgüdü yaratıyor ve aksi takdirde insan soyunun birkaç kuşak içinde tükeneceğini belirtiyor. İkincisi ise, insanın gelişmiş dil yeteneği sayesinde sahip olduğu benzersiz toplumsal işbirliği kapasitesi. Bu işbirliğinin temelinde güven yatıyor ve bu nedenle sözünde durmamak, dosta kötülük etmek gibi güveni bozan davranışlar, tüm toplumlarda ve tarih boyunca istisnasız bir şekilde en ağır suçlar olarak değerlendirilmiş. Nişanyan, ötekini düşünmenin ve güvenin bu kadar temel olmasının bir konvansiyon veya anlaşma değil, insanın biyolojik ve toplumsal 'yazılımında' var olan evrensel bir zorunluluk olduğunun altını çiziyor.