Türkiye'nin güzel ve çirkin şehirleri

Sevan Nişanyan, Türkiye'de bugün estetik açıdan güzel bir şehir kalmadığını, istisnasız hepsinin içine edildiğini savunuyor. Mardin veya Amasya gibi kısmen güzel kalabilmiş yerlerde bile sürekli çirkinliklere göz yummak gerektiğini, şehir fotoğrafı çekmenin photoshop olmadan imkânsız olduğunu, çünkü her kareye mutlaka bir çirkinliğin (elektrik direği, tabela, çöp) girdiğini söylüyor. Vaktiyle Anadolu ve Rumeli şehirlerinin, Batı Avrupa’dan farklı ama kendine has bir güzelliğe sahip olduğunu, Dubrovnik ile Mostar'ı iki ayrı mükemmel estetik model olarak örnek gösteriyor. Amasya, Kastamonu, Bursa, Niksar gibi şehirlerin geçmişteki güzelliğinden bahsederken; bugün Urfa'yı kanser olmuş bir dokuya, yıkılmadan önceki Diyarbakır Suriçi'ni ise bir kepazeliğe benzetiyor. Artvin'deki doğal güzelliğe rağmen şehirleşmenin felaket olduğunu, Ordu'nun ise 1950'lerdeki National Geographic'lik halinden eser kalmayıp adeta lanetlenmiş gibi hissettirdiğini belirtiyor. Nispeten olumlu olarak ise Konya, Bursa ve Edirne'nin çarşı içlerinin hâlâ güzel olduğunu, buralarda kaybolarak dolaşmaktan zevk aldığını, ancak genel olarak tüm çarşıların standart, ucuz ve kalitesiz ürünlerle dolup estetik değerini yitirdiğini ifade ediyor.