Geçmiş otomobillerim

Sevan Nişanyan, ilk arabasını 1979 yılında ABD'de aldığını anlatıyor. Üniversiteyi bitirip Türkiye'ye döndükten sonra siyasi örgütlenme işlerine bulaşmış, ancak Türkiye'de barınamayacağına kanaat getirerek tekrar Amerika'ya gitmiş. New York'ta büyük bir restoranda garson olarak işe başlamış. Restoranın inanılmaz temposunda, bir kolunda 5 tabak taşımayı, müşteri sinyallerini anında fark etmeyi ve içki satmanın ince tekniklerini öğrenmiş. Günde 140-150 dolar gibi o dönem için çok ciddi bir para kazanmış. Sadece üç hafta çalışarak 1960'ların sonu veya 1973 model, vapur gibi sallanan eski bir araba almış ve arabayı aldığı gün işi bırakıp sevgilisiyle birlikte Meksika'ya gitmiş. 36 saat aralıksız araba sürerek Meksika sınırına ulaşıp ülkeyi bir ay boyunca baştan başa dolaşmış. Türkiye'de ise yıllar boyunca hep Murat Kartal kullandığını belirtiyor. Kartal'ı mükemmel bir araba olarak niteleyip, dağ, dere, tepe, uçurum demeden her yerden geçebildiğini, dört çekerden bile daha etkili olduğunu söylüyor. Motorunun güçlü olduğunu, yedek parçasının Kağızman'ın köylerindeki bakkallarda bile bulunabildiğini ve tamirinin çok ucuz olduğunu vurguluyor. En önemli tercih sebebini ise arabanın ölü değerinde olması olarak açıklıyor; başına bir şey gelirse "al sana çöp" deyip atabildiği ve buna üzülmediği için yıllarca bu araçları kullanmış. Hatta kapıları açıldığı için iple bağlanmış ve Bursa'da polisin durdurup "bu arabaya katılır mı" dediği bir Kartal'ı olduğunu da esprili bir dille anlatıyor. Günümüzde ise ikinci veya üçüncü el olarak aldığı pembe bir Suzuki cipten, bozuk yollarda ve kayalıklarda kendisini üzmeden ilerleyebildiği için çok memnun olduğunu belirtiyor.