Türkiye'de cumhuriyet rejimini bir rönesans olarak düşünebilir miyiz?

Sevan Nişanyan, Türkiye Cumhuriyeti'nin bir Rönesans hareketi olarak görülmesini 'gülünç' buluyor. Rönesans benzeri bir atılımın Tanzimat'la başladığını ancak başarısız olduğunu, Cumhuriyet'in ise bu denemenin cılız bir kopyası olduğunu savunuyor. 1910-1960 arasında ülkenin kültürel, ekonomik ve sanatsal olarak gerilediğini, ortaya Leonardo da Vinci ya da Ariosto benzeri bir deha çıkmadığını belirtiyor. Başarısızlığın üç temel nedenini sıralıyor: Gayrimüslimlerin tasfiyesiyle birlikte reform taşıyıcılarının yok olması, Cumhuriyet elitlerinin taşrayı tanımaması ve bürokratik yüzeysellikleri, 1920 sonrasında Batı'ya duyulan kuşku ile içe kapanmacı milliyetçiliğin reformları engellemesi. Sovyetler Birliği'nin zorla da olsa çok daha kapsamlı bir kalkınma gerçekleştirdiğini, ancak bunun da polis devleti dayatmasıyla nihayetinde reddedildiğini ekliyor. Sonuç olarak, Atatürk dönemi projesini Rönesans'la kıyaslamanın abes olduğunu vurguluyor.