Şirince'ye Dönme Hayali ve Bağlanma Duygusu

Sevan Nişanyan, sağlığının sarsıldığı ve fiziksel sınırlarına ulaştığı bir dönemde, yalnızlık, eleştirellik ve sorgulamanın gerekliliğini sorguluyor. En güçlü hayalinin Şirince'ye dönüp orada yaşamak olduğunu vurguluyor. Şirince'de kendi elleriyle inşa ettiği bahçeli evi, çocukları, yıllardır etkileşimde olduğu insanlar, kütüphanesi ve mezarı gibi derin bağlarının bulunduğunu, bunların öksüz kalmasından duyduğu hüznü dile getiriyor. Ancak çekip gidebilmenin getirdiği özgürlüğün de insan yaşamını anlamlı kılan önemli bir unsur olduğunu kabul ediyor ve buna rağmen, gittikten sonra dönebileceği bir yerin özlemini yaşadığını itiraf ediyor.