Batı dillerinin reform ihtiyacı duymaması ve Türkiye'nin çifte devrimi

Sevan Nişanyan, Fransız ve İngiliz dillerinin neden Türkçe gibi yapay bir yenileme sürecine ihtiyaç duymadığını, bu dillerin yabancı bir kültürü topyekûn ithal etmek yerine 18-20. yüzyıllarda organik olarak evrilip ihtiyaçlara cevap veren devasa kelime hazineleri ve yeni ifade biçimleri geliştirdiğini anlatıyor. Mısır ve İran'daki Arapça reform hareketlerinin ise, Türkiye'deki 'Yeni Osmanlıca' aşamasına benzer şekilde kalıp aynı metotlarla başarısız olduğunu belirtiyor. Türkiye'nin farkının, iki aşamalı bir dil devrimi geçirmesi olduğunu vurguluyor: İlki, Osmanlı kültür hazinesinden yeni bir dil üretme girişimiydi ve başarısız bulunarak çöpe atıldı. İkincisinde ise mevcut yazı dili geleneği tamamen reddedilerek üç kaynaktan yeni bir dil üretildi: Anadolu ağızlarından toplanan yerel kelimeler, Divanü Lügati't-Türk, Kutadgu Bilig ve Çağatayca gibi eski Türkçe metinlerden derlenen sözcükler ve küçük bir yönetici kadronun tamamen kafadan uydurduğu, dilbilimle ilgisi olmayan 'atmasyon' kelimeler.