Azınlık dilleri devlet yardımı olmadan yaşatılabilir mi

Sevan Nişanyan, azınlık dillerinin devlet veya siyasi egemenlik desteği olmadan korunmasının son derece zor olduğunu vurguluyor. 1980'lerden beri dünya genelinde Bretonca, Oksitanca, Baskça, Katalanca, Galce gibi dillerin canlanması yönünde bir uyanış yaşansa da, dil bir yönetim aracı olarak kullanılmadığı sürece yalnızca bir hobi veya fantezi olarak kalmaya mahkumdur. Ermeni diasporasının Ermeniceyi, yurtdışındaki Türklerin Türkçeyi veya şehirleşmiş Kürtlerin Kürtçeyi yaşatma çabaları örneklerinde görüldüğü gibi, bu süreç nankör ve zordur; çocuklar hangi dili öğrenmeleri gerektiğini bilir ve çocukken edinilmeyen diller hep yama olarak kalır. Tüm konuşurları ikinci dil olarak konuşan bir dilin ölüme mahkum olduğu kuralına dikkat çeken Nişanyan, dar akademik veya edebi çevrelerde yürütülen koruma çabalarını değerli bir kültürel miras çalışması olarak saygıyla karşılamak gerektiğini, ancak büyük bir başarı beklenmemesi gerektiğini belirtiyor.