Türk devleti neden alimlerle ilişki kuramıyor

Sevan Nişanyan, Türk devletine hizmet eden "alim insan" sayısı ve kalitesinin 1960'lardan bu yana dramatik biçimde düştüğünü savunuyor. Alim insanı; olgulara saygılı, hakikati seven, mantık silsilesi kurabilen, dünyadan haberdar, bariz yalanlara dirençli, karşı tezleri kavrama kapasitesine sahip, ahlaklı kişi olarak tanımlıyor. Tarih boyunca bu kişilerin makam, hürmet ve sofraya davet edilerek satın alınabildiğini, ancak Türkiye'yi yönetenlerin alimlerden korkup nefret ettiği için onları kazanmayı hiç beceremediğini belirtiyor. Bu sorunun yalnızca bugünkü hükümete özgü olmadığını, 1950'lerden beri derinleşen bir devlet hastalığı olduğunu ve artık bir tıkanma noktasına gelindiğini ekliyor. Madalyonun diğer yüzünde ise Türkiye'deki eğitimli sınıfın dışlayıcı bir dogmatizmle ülkenin diğer paydaşlarını (dindarlar, Anadolulu zenginler, yoksullar, AKP vb.) kayıtsız şartsız düşman görmesinin yattığını; bu karşılıklı kopukluğun büyük bir trajedi yarattığını anlatıyor.