Beyliklerin Selçuklu kültürel devamlılığı

Sevan Nişanyan, beylik yöneticilerinin yerel Türkmen boylarının Pers kültürüne tepkisine boyun eğip Türkçeyi öne çıkardığı hipotezine katılmıyor. Beyliklerin ayrı bir etnik veya sosyal yapı olmadığını, doğrudan Selçuklu yönetici sınıfının devamı olduğunu söylüyor. Merkeze vergi ödemeyi kesip vilayetlerde bağımsızlaşan bu elitlerin, dil dışında camiler, kitaplar, kıyafet gibi tüm kültürel öğelerde Selçuklu'yu birebir sürdürdüğünü belirtiyor. Bunların şehirli, dünyanın en iyi şair ve mimarlarını kentlerine çekmek için rekabet eden insanlar olduğunu vurguluyor. Dolayısıyla Türkçeye yöneliş, dağda koyun güden bir kitlenin dayatmasıyla değil, var olan kültürel devamlılığın doğal bir parçası olarak gerçekleşmiştir.