Aleviler ve Rumeli muhacirlerinin Atatürkçülüğü

Sevan Nişanyan, göçmen köylerinde ve Aleviler arasında yaygın Atatürk posteri ve heykeli asılmasının ardında iki ayrı neden olduğunu açıklıyor. Aleviler için bu, 500 yıllık Sünni baskı, aşağılama ve tehdide karşı son 20 yılda şiddetlenen bir savunma refleksidir; ancak Nişanyan, Atatürk'ü bu sorunun panzehiri olarak görmenin, ülkeyi zehirleyen zehri ilaç diye sunmak olduğunu ve Türkiye'nin modernleşme çabasının başarısızlığında özellikle 1960'ların Atatürkçülüğünün büyük payı olduğunu savunuyor. Rumeli (ve kısmen Kafkas) göçmenlerinde ise durum farklıdır: 1878-1923 arası bir milyonu aşkın insan Balkanlar'dan gelmiş, gayrimüslimlerle bir arada yaşamanın getirdiği eğitim ve kültürel avantajlarla Anadolu'nun yoksul, yobaz halkına karşı bir antipati geliştirmiş ve kendilerini korumak için bir kabuk örmüşlerdir. Yazar, 20 yıl yaşadığı Selanik muhaciri köyü Şirince'deki gözlemleriyle, yerli halkla Anadolu'dan gelen işçiler (örneğin Konyalılar) arasındaki töre farkını örnekleyerek, bu iki kesimin değer yargılarındaki ayrışmayı vurguluyor.