Cumhurbaşkanlığı Sistemi ve Rejimlerin Çöküşü

Sevan Nişanyan, mevcut cumhurbaşkanlığı sistemini eski parlamenter sistemle kıyaslamanın doğru olmadığını vurguluyor. Eski sistemde cumhurbaşkanının Çankaya'da izole, sembolik bir konumda olduğunu ve asıl iktidarın günlük işleyişinden uzak kaldığı için zamanla kimsenin kendisine kulak asmadığını belirtiyor. Yeni anayasal düzende ise cumhurbaşkanının tüm bakanlıklar ve personel üzerinde doğrudan emir yetkisine sahip olduğunu, silahlı kuvvetler ve istihbarat dışındaki tüm iktidar yapılarını kontrol ettiğini, bu yüzden izole olmasının beklenemeyeceğini ifade ediyor. Nişanyan asıl kritik unsurun, yönetim kademelerinde "patron gidici" algısının oluşması olduğunu söylüyor. Bürokratlar ve yönetici kadrolar arasında "bu patron bugün var yarın yok, ben yarına hazırlık yapayım, giderse başıma ne gelir" düşüncesi yayılmaya başladığında, sistemin şaşırtıcı bir hızla çökebileceğini belirtiyor. Doğu Avrupa'daki komünist rejimlerin yıkılışını örnek göstererek, Erich Honecker gibi liderlerin bir anda nasıl hiçe dönüştüğünü hatırlatıyor ve benzer bir durumun Türkiye'de yaşanıp yaşanmayacağını sorguluyor. Ayrıca AK Parti'nin 2013-2014'ten bu yana gerçek bir siyasi varlık gösterip göstermediğini, cumhurbaşkanının gücünün ne kadarının partiden ne kadarının devlet aygıtına hakimiyetinden geldiğini sorgulamak gerektiğini de ekliyor.