Umutsuz Genç Erkekler ve Modernitenin Krizi

Sevan Nişanyan, dünyada ve çevre ülkelerde toplumsal dağılma ile Çin gibi birkaç ülkedeki istikrar arasındaki çarpıcı farka dikkat çekiyor. Türkiye'deki krizi yalnızca siyasi liderliğe bağlamanın gerçekçi olmadığını, liderin nefret söyleminin psikolojik etkisinin bir faktör olduğunu ancak asıl sorunun daha derin olduğunu belirtiyor. Toplumu, özellikle 1990 sonrası doğan genç erkekleri derin bir umutsuzluk ve çaresizlik kaplamış; iş, ideal, güvenilir rehber, gelecek beklentisi yok. Evlilik ve çocuk yetiştirme imkânsız birer yük haline gelmiş. Gençlerin çoğu, 35-40 yaşına kadar üniversitede oyalanarak gerçekle yüzleşmeyi geciktiriyor. Nişanyan, kendine çıkış yolu bulamayan umutsuz genç erkeklerin dünyadaki en tehlikeli grup olduğunu vurguluyor. Krizi, modernitenin, liberal ekonominin ve demokrasinin ortak krizine bağlıyor. Köylerden şehirlere göçün insanları köksüzleştirdiğini, topluluk aidiyetini yok ettiğini, ardından ailenin çözülerek bireyselleşmeyi dayattığını, bunun da medenileştirmek yerine vahşeti beslediğini savunuyor.