Tivat deniz üssünden Karadağ'ın ayrılmasına Batı politikası

Sevan Nişanyan, İkinci Dünya Savaşı sonrası Sovyetler Birliği'nin Karadağ'daki Tivat limanına Akdeniz'de operasyon yapma imkânı sağlayacak bir denizaltı üssü kurduğunu, ancak Yugoslavya'nın Batılı devletlerin (özellikle ABD ve İngiltere) teşvikiyle bu üssü kapattığını anlatıyor. İki büyük güç arasında sıkışan Yugoslavya'nın, komünist iç düzenini korurken dışarıda Batı'nın taleplerine direnemediğini belirtiyor. Yugoslavya'nın dağılmasından sonra bile Sırbistan ve Karadağ'ın uzun süre birlikte kaldığını, fakat Avrupa Birliği'nin baskısı ve üyelik vaadiyle Karadağ'ın 2006'da ayrılmaya ikna edildiğini söylüyor. Nişanyan'a göre Sırbistan'ın denize çıkışının engellenmesi, Venedik-Osmanlı döneminden beri süregelen bir Batı politikasıdır ve Karadağ'ın yapay bir devlet olarak bağımsız ilan edilmesi, ardından Sırbistan'la arasının çeşitli diplomasi oyunlarıyla bozulması bu politikanın sonucudur. Son olarak Nikşiç'te inşa edilen büyük NATO üssünün, olası bir savaşta Sırbistan ve müttefiklerinin Kotor-Tivat körfezine inmesini engelleyecek stratejik bir hamle olduğunu satranç oyununa benzeterek vurguluyor.