Türkiye nasıl bu ulusçuluktan kurtulup imparatorluk formuna geçebilir

Sevan Nişanyan, Türkiye'nin ulusçuluktan sıyrılıp imparatorluk formuna geçme ve Rusya gibi küresel bir güç olma ihtimalini irdeliyor. 2000'lerin başında Kıbrıs, Ermeni ve Kürt sorunlarını çözerek bölgesel bir "konstelasyon"un merkezi olma fikrinin heyecan verici ama hiçbir zaman gerçekçi olmadığını belirtiyor. Bunun ancak daha esnek, çoğulcu ve farklı kimlikleri kucaklayan bir toplum yapısıyla mümkün olabileceğini vurguluyor. Ancak Türkiye'nin o dönemde de şimdi de bu dönüşümü yapacak gücü, zihinsel hazırlığı, kaliteli kadroları ve en önemlisi iç bağımsızlığı olmadığını söylüyor. Yönetici elitleri "maaşımı kim ödüyorsa onun borusunu öttürürüm" zihniyetinde, ahlaken yoz ve kültürel açıdan sıfır seviyesinde olmakla eleştiriyor. Bugün bu ihtimalin daha da uzaklaştığını, çünkü dış politikada ivmenin kaybolduğunu, ülkenin dışarıda dostunun kalmadığını ve ekonomik gücünün yetersiz olduğunu ekliyor. Türkiye'yi doğal kaynaklar açısından fakir, tarımı ve hayvancılığı çökertilmiş, gıda ithalatına bağımlı, petrolden ve doğalgazdan yoksun bir ülke olarak tanımlıyor. Eğitimli kadroların içler acısı halini vurgulayarak, bu şartlarda Rusya ile rekabetin veya dünya çapında büyük bir rol oynamanın hayal gücünü zorladığını ifade ediyor. Tarihsel olarak Osmanlı'nın 15. yüzyıldaki üstünlüğünü, merkezi finans gücü, çağdaş teknolojisi ve dev ordusuyla örnek gösterirken, bugün böyle bir birikimin olmadığını ve bu nedenle imparatorluk formatına geçişin mümkün görünmediğini net bir dille ortaya koyuyor.