Müzik Zevkleri ve Gomidas'ın Mirası

Sevan Nişanyan, klasik müzik dışında ağırlıklı olarak geleneksel ve geleneksel seslerle üretilmiş müzikleri dinlediğini, elektronik seslere ve elektrikli enstrümanlara tahammül edemediğini belirtiyor. Alaturka (Osmanlı saray müziği), Hint müziği, rebetiko, caz ve blues gibi türlerden hoşlanıyor; ancak hiçbirinde Batı klasik müziğinin derinliğini ve sonsuzluğunu bulamıyor. Dinlediği belirli bir Ermeni sanatçı olmadığını söylüyor. Gomidas hakkında ise onun Türkiye'nin yetiştirdiği en değerli müzik insanı olduğunu vurguluyor. Batılı tarzda müzik eğitimi aldığını, Anadolu'yu adım adım gezerek Ermeni, Türk ve Kürt müziklerinden oluşan çok zengin bir derleme yaptığını, bu koleksiyonun büyük kısmının kaybolduğunu ancak kalanların hâlâ TRT'nin Türküler ve Oyun Havaları bölümünü beslediğini anlatıyor. Gomidas'ın 24 Nisan 1915'te tutuklandığını, daha sonra Türk dostlarının yardımıyla İstanbul'a dönmeyi başardığını, fakat derin bir melankoliye kapılıp konuşma yeteneğini kaybettiğini ve bir daha hiç konuşmadığını aktarıyor. Mehmet Emin Yurdakul ve Halide Edip Adıvar'ın aracılığıyla Paris'e gitmesine izin verildiğini, orada ömrünün sonuna dek yaşadığını ve en yakın bakıcısının Nişanyan'ın büyük teyzelerinden Surpik olduğunu ekliyor.