Sanatın İşlevi Üzerine Tartışma

Sevan Nişanyan, dinin ve mevcut anlatıların krizinden geçildiğini, insanları topluca mutlu edecek yeni bir anlatının kaçınılmaz olduğunu söylüyor. Sanatın temel işlevinin toplum oluşturmak olduğunu, ortak dil, simgeler ve beğeniler etrafında bir ‘biz’ inşa ettiğini; dil gibi sanatın da içgüdüsel, biyolojik bir temeli bulunduğunu ama her topluluğun kendine özgü sanatını yaratıp diğerlerini dışladığını belirtiyor. İnsanın dans etme dürtüsünün, diğer hayvanlarda olmayan ve belirli ses kalıplarıyla tetiklenen doğuştan bir davranış olduğunu; ancak insanların kendi müzik ve raks tarzlarını geliştirip ötekileri beğenmeme gibi ayırt edici bir özellik taşıdığını vurguluyor.