Rakı

Sevan Nişanyan, Türkiye'deki aşırı sinema eğitiminin Hollywood filmleri arasında diyaloglara dönüştüğünü ve bunun sıkıcı olduğunu belirtiyor. Kendisini tazeleyen bir filmden söz ediyor. Ardından rakının neden yalnızca Türk-Yunan coğrafyasında sevildiğini, diğer yerel içkilerle karşılaştırarak açıklıyor; Türk rakısının Suriye, Libya gibi yerlere de ihraç edildiğini, ancak en iyi rakıyı Yunanların yaptığını ifade ediyor.