Demokratik Rekabetin Kamu Borcunu Arttırması

Sevan Nişanyan, demokratik rejimlerin son 70-80 yıldaki en belirgin ve objektif sonucunun devletlerin dış borçlanmasını artırmak olduğunu savunuyor. Bu olguyu, siyasi partiler arasındaki rekabetin sürekli olarak kamu harcamalarını artırma ve vergileri azaltma vaatlerine dayandığını, aradaki farkın ise ancak borçlanmayla kapatılabildiğini belirterek açıklıyor. Bu sürecin, devletleri giderek uluslararası finans kuruluşlarına bağımlı hale getirdiğini ve temel kaygılarının borç faizlerini ödemek haline geldiğini, yani "tefecilerin kucağına düştüklerini" öne sürüyor. Nişanyan, Türkiye ve Rusya gibi ülkelerde birikmiş kamu borcunun GSYİH'ye oranının (sırasıyla %29 ve %18), Almanya, Fransa, ABD gibi demokratik devletlerdeki %90-120 seviyelerine kıyasla çok düşük olduğuna dikkat çekerek, bu durumun Türkiye'ye yapısal bir bağımsızlık marjı sağladığını vurguluyor. Sonuç olarak, demokratik rekabetin asli işlevinin kamu borcunu artırmaktan ibaret olduğunu ve 21. yüzyılda demokrasinin açmazlarını değerlendirirken bu gerçeğin temel bir veri olarak ele alınması gerektiğini ifade ediyor.