Türkçede ben/men meselesi

Sevan Nişanyan, Türkçedeki 'b' sesinin 'm'ye dönüşümünü açıklıyor. Kural şu: Eğer birinci hece sonunda ya da nadiren ikinci hece başında 'm' veya 'n' gibi genizsi (nazal) bir ses varsa, sözcük başındaki 'b' sesi 'm'ye dönüşür. Örneğin 'ben' yerine 'men', 'bin' yerine 'min', 'beyin' yerine 'meyin', 'Bengü' yerine 'Mengü' denir. Bu durum Azerice gibi Oğuzcanın kollarında ve Türkiye'nin bazı lehçelerinde görülür. Değişimin nedeni, tüm dil ailelerinde rastlanan 'çatallaşma' (dissimilation) olayıdır; ses üretim aygıtındaki (dil, dudak, diş) kas modalarının kuşaktan kuşağa farklılaşmasından kaynaklanır. Yani 'neden böyle oluyor' sorusunun yanıtı teknik bir zorunluluk değil, tıpkı Fransızcada 'k'nin 'ş'ye dönüşmesi veya günümüz genç kızlarının 's'yi peltek söylemesi gibi toplumsal ve kuşaksal bir telaffuz modasıdır.