Ortodoks Hristiyanlık ve Topluluk Bağları

Sevan Nişanyan, şu an yaşadığı 600 nüfuslu köy ile daha önce bulunduğu Şirince (700 nüfuslu) arasındaki insan ilişkilerinde büyük bir uçurum olduğunu anlatıyor. Şirince’de herkesin birbirine düşman, güvensiz ve sürekli arkadan konuşan bir kültür hakimken; yeni köyünde “aynı sandalda olma” bilinci, birbirine ihtiyaç duyma ve incitmemeye çalışma duygusu çok güçlü. Bu farkın oluşmasında Ortodoks Hristiyanlığın, insanlar arasında kardeşlik duygusunu ideolojik bir mücadeleye dönüştürmeden, tatlılıkla canlı tutmasının payı olduğunu düşünüyor. Kendisi dindar olmasa da bu yaklaşıma saygı duymaya başlamış. Türkiye’de ise dinin bir zorlama aracına dönüştüğünü, bu yüzden eğitimli kesimlerin dinden koptuğunu ve bireyselliğin bencilliğe evrildiğini belirtiyor. Yeni köyünde yarıya yakını komünist olan halkın düzenli olarak kiliseye gitmesini de bu farklı dinî kültürün bir yansıması olarak yorumluyor.