Türkiye'nin bağımsız dış politikası ve Moskova-Berlin ekseni

Sevan Nişanyan, Türkiye'nin diğer ülkelerin aksine Amerika'nın her dediğini yapmayan, bağımsız bir stratejik çizgi izlediğini vurguluyor. Ukrayna'yı savaştan önce ziyaret ettiğini ve çok beğendiğini, ancak o dönemde bile ABD'li akademik çevrelerin (Applebaum gibi) Rus korkusunu pompaladığını belirtiyor. Türkiye'nin bu süreçte Rusya ile ilişkilerini sürdürerek, arabuluculuk yaparak ve mülteci alarak farklı bir konumda olduğunu söylüyor. 1989'da Demir Perde'nin çöküşüyle başlayan NATO ve Avrupa'nın doğuya yayılma projesinin Ukrayna savaşıyla birlikte çöktüğünü, Batı'nın artık sadece hasar kontrolü yapabildiğini ifade ediyor. Almanya, İngiltere ve Fransa'daki hükümetlerin demokratik meşruiyetlerini yitirdiğini, bu nedenle büyük bir savaş seferberliği veya askerileşme projesini sürdüremez durumda olduklarını, yakında seçim kaybedip Rusya ile barış taraftarlarının iktidara geleceğini öngörüyor. Rusya'nın da bu durumu sömürecek gücü olmadığı, Avrupa'nın ise sloganların ötesinde düşünemeyen lobotomi olmuş gibi bir yönetim sergilediği değerlendiriliyor. Mevcut impasın aşılması için Moskova-Berlin ekseninin tek makul proje olduğu ve Türkiye'nin burada güçlü bir dengeleyici rol üstlenerek ön ayak olması gerektiği sonucuna varılıyor.