Nişanyan'ın Çocukluk Anısı ve Geçmişle Bağlantı Kopukluğu

Sevan Nişanyan, bir video sohbetinde, toplumsal hafıza kaybı ve geçmişin hızla unutulması üzerine düşüncelerini paylaşıyor. 20. yüzyıl başında kapitalist üretimin yapıldığı bir yerde bilgi ve becerilerin 25 yıl gibi kısa sürede tamamen silinmesini, adeta milattan önce olmuş bir olay gibi algılanmasını örnek veriyor. Ardından kendi aile geçmişine dönüyor: Makedonya’dan Türkiye’ye göç etmiş bir ailenin çocuğu olarak, nüfus mübadelesi ve zorunlu göçün yarattığı travmanın, unutma arzusunun ardındaki temel psikolojik etken olduğunu düşünüyor. 2007’de ziyaret ettiği annesinin, geçmişe dair ayrıntıları hatırlamadığını, sadece yemeklerin lezzetini anımsadığını, annesinin aslında Müslümanlığı sonradan benimsemiş yardımcı bir kadından duyduğu sözleri tekrarladığını fark ediyor. Annesinin beş vakit namaz kılmasına rağmen kendi annesinin ruhuna dair hiçbir şey bilmediğini, bu kadar yakın tarihi bile zihninden sildiğini görüyor. Nişanyan, ister göçmen ister yerli olsun, Türkiye toplumunda yaygın bir “unutuş” halinin bulunduğunu, bu sobanın sırrının yitirildiğini vurguluyor.