Toprağa Bağlılık ve Eğitim Sisteminin Cehaleti

Sevan Nişanyan, bir insanın yaşadığı yerin geçmişine, topografyasına, diline ve geleneklerine duyduğu merakın, kültürlü ve olgun bir birey olmanın temel koşulu olduğunu anlatıyor. Türkiye'de bu bağın 20. yüzyılda yaşanan travmayla hoyratça koptuğunu, eğitim sisteminin geçmişten tamamen kopuk, cahil kuşaklar yetiştirmek üzere tasarlandığını söylüyor. Bu yüzden insanlar sokaklara, dağlara baktıklarında hiçbir şey hatırlamıyor; boşluğu gündelik gazete manşetleri veya siyasi figürlerin isimleriyle dolduruyor. Oysa eski isimlerin (örneğin “Bokludere”) yaşatılması gerektiğini, ancak bunu hatırlayacak veya sahip çıkacak kimsenin kalmadığını vurguluyor.