Vermek ile sevilmek aynı şey mi?

Sevan Nişanyan, mutlulukta ‘vermek’ eyleminin sınırsız bir hazine olduğunu, buna karşın ‘almak’ eyleminin insanın sınırlı tatmin kapasitesi ve kaçınılmaz kıyaslamalar nedeniyle kısıtlı kaldığını ifade ediyor. Vermenin; maddi yardım, bilgi aktarımı veya sanatsal katkılar aracılığıyla insanı yücelttiğini, manevi tatmin sağladığını ve asıl önemlisi, kişiye başkaları üzerinde yönlendirme ve yönetme gücü (iktidar) kazandırdığını vurguluyor. Bu sürecin bir sonucu olarak sevgi beklememek gerektiğini, çünkü verilen kişilerin sevgiyle karşılık verme garantisinin olmadığını belirtiyor. Sevginin ise sınırlı sayıda insanla (üç-beş kişi) yeterli olacağını, fazlasının yük getireceğini söylüyor.